Nëse Donald Trump ka pasur ndonjëherë kontroll mbi luftën që nisi me Iranin, tashmë duket se e ka humbur atë.

Sipas një analize të publikuar në revistën “The Atlantic” nga Tom Nichols, Irani ka marrë iniciativën në këtë konflikt dhe po vendos kushtet e përballjes, duke sfiduar vazhdimisht administratën amerikane.

Armëpushimi i shpallur nga Trump muajin e kaluar, i cili synonte të qetësonte tregjet ndërkombëtare dhe të shmangte presionin politik në Kongresin amerikan, nuk funksionoi realisht, pasi sipas analizës asnjëra palë nuk i ndali plotësisht sulmet.

Konflikti tashmë është rikthyer në një përplasje të zgjatur, ku palët shkëmbejnë goditje të kufizuara. Irani ka goditur disa mjete lundruese në ngushticën e Hormuzit, ndërsa Shtetet e Bashkuara kanë kryer sulme ndaj dhjetëra objektivave në territorin iranian.

Ndërkohë, Garda Revolucionare Islamike pretendon se ka goditur objektiva të lidhura me SHBA-të në Bahrein dhe Kuvajt.

Sipas Nichols, Irani po vepron si një shtet që drejton një luftë dhe jo thjesht reagon ndaj saj. Teherani, shkruan ai, po llogarit kostot dhe rreziqet, duke ndjekur objektiva konkrete: mbijetesën e regjimit, kontrollin e ngushticës së Hormuzit dhe ruajtjen e programit të tij bërthamor.

Ndërkohë, administrata amerikane akuzohet se është futur në këtë konflikt pa një strategji të qartë. Analiza argumenton se vendimmarrja e Uashingtonit është mbështetur në supozime të gabuara dhe në pritshmërinë se regjimi iranian do të rrëzohej shpejt.

Sipas autorit, Trump dhe zyrtarë të lartë të mbrojtjes amerikane kanë injoruar paralajmërimet e mëparshme të ushtrisë dhe komunitetit të inteligjencës për reagimin e mundshëm të Iranit, përfshirë mbylljen e ngushticës së Hormuzit, një veprim që mund të ndikojë drejtpërdrejt në ekonominë globale dhe furnizimet energjetike.

Në samitin e NATO-s në Ankara, Trump është përballur me pyetje mbi të ardhmen e konfliktit dhe negociatat me Iranin. Sipas analizës, deklaratat e tij kanë qenë kontradiktore, duke kaluar nga kërcënimet për sulme të reja te shprehja e dëshirës për të mos u përfshirë në një luftë afatgjatë.

Nichols argumenton se kjo sjellje nuk tregon drejtimin e një konflikti nga një lider që kontrollon situatën, por një reagim ndaj zhvillimeve të krijuara nga palët e tjera. Sipas tij, presidenti amerikan po përballet me kufizimet e ndikimit të tij mbi një luftë që tashmë ka marrë një dinamikë të vetën.

Analiza ngre gjithashtu shqetësime për deklaratat e Trump mbi mundësinë e operacioneve më të gjera ushtarake, përfshirë pushtimin e ishullit Kharg apo sulmet ndaj infrastrukturës iraniane. Autori paralajmëron se goditja e objekteve civile me synimin për të ushtruar presion mbi popullsinë do të përbënte shkelje të ligjeve ndërkombëtare të luftës.

Në përfundim, Nichols shkruan se Shtetet e Bashkuara nuk kanë aktualisht kontroll të plotë mbi situatën dhe se Irani po shfrytëzon pasigurinë e krijuar për të forcuar pozicionin e tij.

Sipas tij, konflikti ka kaluar nga faza e mohimit dhe zemërimit te përpjekjet për negociim, por pa rezultate konkrete, ndërsa sfida kryesore për Uashingtonin mbetet rikthimi i një strategjie të qartë përballë një kundërshtari që duket se po dikton ritmin e luftës.